
ขี่เพียงสายลมที่เหลือ มันไม่เคยรู้จักความสุขจากการสัมผัสใบไม้ สะท้อนในทางเดินที่ว่างเปล่า มันไม่รู้จักทิวทัศน์นอกเหวลึกและความว่างเปล่า เหยียบย่ำฝุ่นและโคลนมานาน มันไม่เคยรู้จักความตื่นเต้นจากการไล่ตามแสงสว่างหรือดวงจันทร์ เหลือเพียงวิญญาณหยกที่ถูกจองจำ แสงสว่างของมันถูกฝังลึก ทนทานต่อการกัดกร่อนของกาลเวลา ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในความทรมาน

ร่องรอยของ Chroma