
สภาวะสูงสุดของชีวิตคือการยืนโดดเดี่ยวบนหน้าผาอันหนาวเหน็บ มองดูดวงดาวเคลื่อนย้ายผ่านยุคสมัยนับไม่ถ้วนจริงหรือ ความกระจ่างแจ้งที่แท้จริง เธอตระหนักได้ว่า อยู่ที่ซึ่งภูเขาฤดูใบไม้ผลิสามารถข้ามได้และน้ำฤดูใบไม้ร่วงสามารถเดินทางผ่านได้ จะเคลื่อนไหวหรือหยุดนิ่ง จะร้องเพลงหรือร่ำไห้ ความสุขและความเศร้าต่างเข้าสู่หัวใจ และทุกความขึ้นลงกลายเป็นบทกวี

ร่องรอยของ Chroma